Over veganisme, verbinding en geweldloos denken
Er zijn momenten dat ik het snap.
Dat felle. Dat scherpe. Dat “hoe kún je dit niet zien?”-gevoel.
Als je eenmaal doorhebt wat er achter je bord schuilgaat, voelt terugkijken soms alsof je naar een oude versie van jezelf kijkt die het echt nog niet begreep.
Maar hier komt het ongemakkelijke stukje — en ja, dit schrijven we niet voor de likes.
Er zijn vegans die (bewust of onbewust) neerkijken op non-vegans.
En hoe begrijpelijk dat soms ook voelt: het helpt de transitie niet. Integendeel.
Sterker nog: het bevestigt precies het beeld dat er al leeft.
“Vegans denken dat ze moreel superieur zijn.”
“Vegans willen mij vertellen wat ik fout doe.”
“Vegans vallen mijn levensstijl aan.”
En zodra iemand zich aangevallen voelt, sluit het brein.
Dan win je geen harten. Dan win je hooguit een discussie — en zelfs dat meestal niet.
Veganisme gaat niet over hoger staan
Het gaat over minder schade.
Veganisme is geen morele trofee.
Het is geen diploma.
Het is geen bewijs dat je ‘verder’ bent dan een ander.
Het is — in de kern — een keuze voor ahimsa: zo min mogelijk geweld, zo min mogelijk schade.
En dat geweld stopt niet bij dieren.
Het gaat óók over hoe we denken.
Over hoe we spreken.
Over hoe we naar elkaar kijken.
Want geweld kan zacht zijn.
Verpakt als gelijk hebben.
Als morele helderheid.
Als “ik bedoel het toch goed?”
Maar ook dát wordt gevoeld.
Geweldloze Communicatie ≠ alles slikken
Soms wordt gedacht dat geweldloos communiceren betekent dat je nooit boos mag zijn, nooit grenzen stelt, nooit iets scherp benoemt.
Dat is een misverstand.
Marshall Rosenberg (de grondlegger van Geweldloze Communicatie) was hier helder over:
boosheid is geen probleem.
Boosheid is een signaal.
Het verschil zit niet in of je boos bent, maar waar je die boosheid op richt.
- Richt je boosheid zich op de ander? → aanval
- Richt je boosheid zich op je eigen waarden en grenzen? → helderheid
Je kunt prima zeggen:
“Dit raakt me, omdat zorg voor dieren voor mij belangrijk is.”
Zonder te zeggen:
“Hoe kun jij dit nog eten?”
Voel je het verschil?
De eerste opent. De tweede sluit.
Geweldloos denken: ook naar jezelf
Er zit nog een laag onder.
En die vergeten we soms.
Veel vegans zijn ooit non-vegan geweest.
Ook jij. Ook ik.
Als we met minachting naar non-vegans kijken, kijken we eigenlijk met minachting naar ons eigen verleden.
En dat schuurt. Vaak dieper dan we willen toegeven.
Geweldloos denken betekent ook:
- mild zijn naar je oude zelf
- erkennen dat bewustwording tijd kost
- snappen dat defensie vaak voortkomt uit schaamte, niet uit onwil
Niemand verandert vanuit schaamte.
Mensen veranderen vanuit veiligheid.
De kracht van voorbeeld-zijn (ja, die cliché klopt)
Je hoeft het gesprek over veganisme niet altijd aan te gaan.
Sterker nog: meestal werkt het beter om het niet te doen.
Leef het.
Eet lekker.
Wees ontspannen.
Laat zien dat je niets mist — behalve misschien geduld voor slechte grappen 😉
Nieuwsgierigheid ontstaat zelden door overtuiging.
Wel door aantrekkingskracht.
Waar TofuMaffia voor staat
Bij TofuMaffia breken we geen lans tegen mensen.
We breken een lans voor iets anders:
- voor geweldloze communicatie
- voor geweldloos denken
- voor verbinding boven gelijk
- voor een transitie die mensen meeneemt, niet afhaakt
Niet hoger.
Wel dichterbij.
En ja — dat is soms lastiger dan gelijk hebben.
Maar als we écht een wereld willen met minder geweld, dan begint dat niet op het bord.
Het begint in de toon.
In de blik.
In hoe we elkaar blijven zien als mens.
Je kunt dit ook.
Zacht én helder.
Radicaal zonder hard te worden.