Ik heb geen kerst gevierd. Ten eerste ben ik alleen en heb ik geen contact met mijn familie. Ja, ik kreeg een appje van mijn oudste zus. Die wenste me een vrolijke kerst.
Ik stuurde haar een foto terug. Het was een foto van mijn televisie met daarachter gekleurde lampjes. Op TV was Call of Duty te zien. Wel de map Sleighjacket. Ook Kerst in gameland dus.
Ten tweede: ik vind het hypocriet. Kerst is een verhaal dat we elkaar blijven vertellen. Over samen. Over warmte. Over goed zijn. En hoe mooier het verhaal, hoe harder het schuurt als je er niet in past. Dan voelt het al snel alsof jij degene bent die ontbreekt, terwijl het verhaal zelf geen plek meer laat voor rafelranden.
En dan dat andere. Dat ongemakkelijke gevoel.
Want terwijl we elkaar vrede wensen, draaien de winkels overuren. Terwijl we liefde vieren, liggen er dieren op borden. Terwijl we “even stil zijn”, produceren we vooral meer. Meer eten, meer spullen, meer verwachtingen.
Kerst als collectieve afspraak waar je geacht wordt warm van te worden — ook als het wringt.
Misschien is hypocrisie te groot. Maar ongemak is het zeker. En toch zit er ook iets bevrijdends in eenvoud. Friet uit de airfryer, bijvoorbeeld. Geen pan met hete olie, geen drama, geen schuldgevoel. Gewoon aardappels die verrassend goed hun werk doen. Soms hoeft iets niet traditioneel te zijn om te kloppen. Soms is “goed genoeg” gewoon… goed.
Hoe nu verder?
Misschien door niet te doen alsof dit een probleem is dat opgelost moet worden.
Misschien door toe te laten dat alleen zijn niet hetzelfde is als leeg zijn.
Misschien door te erkennen dat een avond gamen, met lichtjes achter je tv en friet op schoot, ook gewoon een vorm van aanwezig zijn is.
Geen ideaalbeeld. Geen spirituele les. Geen kerstboodschap met een strik erom.
Gewoon: jij, hier, nu.
En eerlijk gezegd — dat voelt minder hypocriet dan heel hard doen alsof het anders is.